چاه کندن

چاه کندن. [ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) ایجاد چاه نمودن. گودی استوانه شکل عمیق کردن در زمین. گودال عمیق کندن. چه کندن. نَجخ. اعتفام. ( منتهی الارب ):
ای که تو از ظلم چاهی میکنی
از برای خویش دامی می تنی.مولوی.تو ما را همی چاه کندی به راه
بسر لاجرم درفتادی به چاه.سعدی ( بوستان ).با دیگران بگوی که ظالم به چَه فتاد
تا چاه دیگران نکنند از برای خویش.سعدی.

گود کردن زمین. چاله کندن. گودال عمیق کندن. چه کندن. نجخ.

💡 مزد دارد عرض بخشش پیش دکان بخیل خیر باشد چاه کندن بر لب دریای شور

💡 نشاید رهنمون را چاه کندن زمانی سایه، گه پرتو فکندن

💡 زمین مبر بسیار و مکن ازین پس چاه که چاه کندن ناید ز روی خوب سپید