پرده پوش

پرده پوش. [ پ َ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) ساتِر. ستار. ( دهار ). سِرپوش. رازدار. امین. سِرّ نگاهدار. مقابل پرده دَر:
حق بود پرده پوش من از فضل و من به جهل
در پیش خلق پرده در خویش خیرخیر.سوزنی.ترا خامشی ای خداوند هوش
وقار است و نااهل را پرده پوش.سعدی.تو بینا و ما خائف از یکدگر
که تو پرده پوشی و ما پرده در.سعدی.بپوشیدن ستر درویش کوش
که سترخدایت بود پرده پوش.سعدی.بمن دار گفت ای جوانمرد گوش
که دانم جوانمرد را پرده پوش.سعدی.برآورده مردم ز بیرون خروش
تو با بنده در پرده و پرده پوش.سعدی.خموشی پرده پوش راز آمد
نه مانند سخن غماز آمد.وحشی.

۱. رازپوش، رازدار، رازنگه دار: تو را خامشی ای خداوند هوش / وقار است و نااهل را پرده پوش (سعدی۱: ۱۵۵ ).
۲. آن که جرم و گناه کسی را نادیده بگیرد.

( اسم ) مخفی کننده پنهان دارنده راز نگهدار راز دار سرنگاهدار سرپوش امین ساتر مقابل پرده دار.
رازپوش، رازدار، رازنگهدار، مقابل پرده در

💡 اگر چه ظلمت شب پرده پوش بی ادبی است تو بی ادب، ادب خود نگاه دار مخسب

💡 به روی تازه نتوان پرده پوش فقر گردیدن که آتش عاقبت از دست خالی در چنار افتد

💡 نیست غمازی طریق عاشقان پرده پوش ورنه صائب خوب می داند که رسوای که ای

💡 از دل پر خون تراوش کم کند اسرار عشق پرده پوش راز گوهر سینه دریا بس است

💡 برداشت پرده از رخ معشوق لم یزل آن کش خدای بر دو جهان پرده پوش کرد

💡 خموشی پرده پوش عیب باشد بی کمالان را ز بیداران بود در زیر دامن پای خوابیده