ناداده

ناداده. [ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) نداده. ادا نکرده. نگفته: معتصم گفت یا اباعبداﷲ چون روا داشتی پیغام ناداده گذاردن ؟ ( تاریخ بیهقی ص 174 ).
بادام دو مغز است که از خنجر الماس
ناداده لبش بوسه سراپای فسان را.انوری.

💡 چشم جز بر خویشتن نگشاده ئی دل بکس ناداده ئی آزاده ئی

💡 شیشه ناداده ز کف مستی آزادی چند دامن ناز پری در ته سنگ است اینجا

💡 این باغبان که بود که ناداده آب چید چندین گل شکفته ز بستان کربلا

💡 به وامی که ناداده باشد نخست حق وارث از وارث آید درست

💡 چشمِ تشنه چو کرده بود تباه آب ناداده کرد همت ِ راه

💡 کشت نا کرده چرا دانه طمع می‌داری؟ آب ناداده زمین را چه بهاری باشد؟