لغت نامه دهخدا
ناتمیز. [ ت َ ] ( ص مرکب ) در تداول عوام، ناپاک. ( یادداشت مؤلف ). پلید. پلشت. آلوده. که تمیز و پاکیزه نیست. || بی تمیز. بی تمییز.
ناتمیز. [ ت َ ] ( ص مرکب ) در تداول عوام، ناپاک. ( یادداشت مؤلف ). پلید. پلشت. آلوده. که تمیز و پاکیزه نیست. || بی تمیز. بی تمییز.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 گفت بس در چشم بدخواهان نماید ناتمیز این ستیز زشت و صلحی زشتتر ازآن ستیز