ناتمیز

واژه «ناتمیز» در زبان فارسی به معنای ناپاک، آلوده و پلید به کار می‌رود و در گفتار عامیانه برای توصیف چیزی یا کسی استفاده می‌شود که از نظر پاکیزگی در وضعیت نامناسب قرار دارد. این واژه در اصل به حالتی اشاره دارد که تمیزی و پاکیزگی در آن رعایت نشده و آلودگی یا کثیفی در آن دیده می‌شود. در کاربرد روزمره، ناتمیز بودن می‌تواند هم درباره اشیاء و محیط‌های آلوده و هم درباره ظاهر یا وضعیت نامطلوب افراد به کار رود. این واژه گاهی به صورت کنایی نیز برای بیان بی‌نظمی، بی‌توجهی به بهداشت یا وضعیت ناخوشایند استفاده می‌شود. از نظر معنایی، ناتمیز در برابر تمیز قرار می‌گیرد و مفهوم مخالف پاکیزگی را می‌رساند. در برخی کاربردها نیز به فردی گفته می‌شود که رفتار یا ظاهر او از نظر عرفی ناپسند یا غیرآراسته تلقی می‌گردد. این واژه بیشتر در زبان گفتاری و محاوره‌ای رایج بوده و بار معنایی منفی دارد. در متون قدیمی نیز گاهی برای توصیف حالت‌های آلوده یا غیرقابل قبول از این واژه استفاده شده است. ناتمیز همچنین می‌تواند به معنای بی‌تمایز یا فاقد دقت در تشخیص نیز به کار رود، هرچند این کاربرد کمتر رایج است. در نتیجه، این کلمه به طور کلی به معنای ناپاک، آلوده و غیرتمیز بودن در ظاهر، وضعیت یا رفتار است.