غریب دشمن

غریب دشمن. [ غ َ دُ م َ ] ( ص مرکب ) آنکه دشمن غریبان باشد. مقابل غریب دوست:
بگریزم از او که من غریبم
وین بی سر و بن غریب دشمن.مجیر بیلقانی.شهری غریب دشمن و یاری غریب حسن
آنجا چه جای غمزدگان قلندر است.خاقانی.همین دو خصلت ملعون کفایت است ترا
غریب دشمن و مردارخوار می بینم.سعدی ( صاحبیه در صفت سگ ).

آن که دشمن غریبان باشد، دشمن غریب.

( صفت ) آنکه دشمن غریبان باشد مقابل غریب دوست.

💡 خاک ری خود غریب دشمن بود ورنه او را چه وقت رفتن بود

💡 بیداد تو ریخت خونم انصاف بده ای دوست کش و غریب دشمن مستیز

💡 همین دو خصلت ملعون کفایتست تو را غریب دشمن و مردارخوار می‌بینم