غبار دل

غبار دل. [ غ ُ رِ دِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) غبار خاطر. مجازاً بمعنی آزردگی دل:
بر دل پاکش غباری بیگناه از من چراست
دیو بی انصاف بر تخت سلیمان چون نشست.خاقانی.مرا در دل ز خسرو صد غبار است
ز شاهی بگذر آن دیگر شمار است.نظامی.

غبار خاطر مجازا بمعنی آزردگی دل

💡 افتاده را بچشم حقارت مبین که خاک گر سر کشد غبار دل آسمان شود

💡 بجز غبار دل خود سلیم چیزی نیست که همچو سیل مرا توشه ی سفر گردد

💡 ماه عیدی که ز آفاق طلب می کردیم از غبار دل ما گشت پدید آخر کار

💡 ز هستی هرچه اندیشی غبار دل مهیا کن کسوف آفتاب آیینهٔ عرض نفس باشد

💡 ز هر یقین که شود صاف سینه صاف ترم غبار دل نشوم گر کنی غبار مرا

💡 گردبادش نفس سوخته خواهد گردید گر غبار دل من دامن صحرا گردد