صدف دهان

صدف دهان. [ ص َ دَ دَ ] ( ص مرکب ) دارنده دهانی چون صدف. || سخن نغز و دلکش. رجوع صدف دهانی شود.

( صفت ) ۱ - آن که دهانی چون صدف دارد. ۲ - دارای سخن لغز و دلکش.

💡 زنهار لب به حرف طمع آشنا مکن گر چون صدف دهان ترا پر گهر کنند

💡 تن همچو صدف دهان گشاده است که آه من کی گنجم چو ره نشد مرجان را

💡 رویت دریای حسن و لعلت مرجان زلفت عنبر صدف دهان در دندان

💡 مدح شمایل تو و ذکر صفات تو همچون صدف دهان مرا پر گهر کند

💡 ریزش ابر صبحگاهی دید طبع من چون صدف دهان بگشاد