ستبرق

ستبرق. [ س ِ ت َ رَ ] ( معرب، اِ ) استبرق:
بوستان گشت چون ستبرق سبز
آسمان گشت چون کبود قصب.فرخی.صحرا گویی که خورنق شده ست
بستان همرنگ ستبرق شده ست.منوچهری.بپوشند در زیر چادر همه
ستبرق ز بالای سر تا به ران.منوچهری.اندر حریر سبز و ستبرقها
سیب و بهی چو موسی و هارون است.ناصرخسرو.جز بیخردی کجا گزیند
فرسوده گلیم بر ستبرق.ناصرخسرو.ناید ز حاسدان تو هرگز خصال نیک
نشگفت کز گلیم نیایدستبرقی.عثمان مختاری.گل بافت ستبرق حریری
شد باد بگوشواره گیری.نظامی.پر فرش ستبرق است و سندس
بستان تو از گل مورَّد.( از ترجمه محاسن اصفهان آوی ص 134 ).رجوع به استبرق شود. || نوعی از گیاه که به آن اشترخوار و شترخوار نیز گویند: گفتند ( ضریع ) نوعی از نبت است لاحق بزمین عرب آن را ستبرق خوانند تا تر باشد چون خشک باشد آن را ضریع خوانند و ما آن را اشترخواره گوئیم و آن خبیث تر طعامی باشد. ( تفسیر ابوالفتوح ).

= استبرق

استبرق. یا نوعی از گیاه که بان اشتر خوار و شتر خوار نیز گویند.

💡 از قصرها خورنق وز حلّها ستبرق از واقعات هجرت از دردهاست هجران

💡 بیرون شو ازین دو رنگ و این ساعت همرنگ حریر کن ستبرق را

💡 نوروز میکشد ز ستبرق بباغ فرش یارب که چون لطیف و چه زیبا همیکشد

💡 جعد حور از نسمات گذرت دق دارد خاکساریست که بهر تو ستبرق دارد

💡 صحرا گویی که خورنق شده‌ست بستان همرنگ ستبرق شده‌ست

💡 باغ طری ستبرق رومی کند همی بربر همی قلاده ز فرقد کند همی