سخن پرداز

سخن پرداز. [ س ُ خَم ْ پ َ ] ( نف مرکب ) آرایش دهنده سخن. که سخنان نغز گوید. شاعر ماهر:
به بی نیازی ایزد اگر خورم سوگند
که نیست همچو منی شاعر سخن پرداز.سوزنی.چنین گفت آن سخن پرداز شبخیز
کز آن آمد خلل در کار پرویز.نظامی.لوح تعلیم است صائب سینه روشندلان
صحبت آیینه طوطی را سخن پرداز کرد.صائب ( از آنندراج ).

سخن دان، بلیغ و فصیح، سخن آرا.

آرایش دهنده سخن که سخنان نغز گوید

💡 چنین گفت آن سخن پرداز شبخیز کزان آمد خلل در کار پرویز

💡 تا زبان خامه صائب سخن پرداز شد طوطیان را حرف شیرین گشت در منقار تلخ

💡 چه خوش گفت آن سخن پرداز کامل که چیزی کز نظرشد رفت از دل

💡 تا ببینم اینکه گوید راز، کیست؟ از زبان من سخن پرداز کیست؟

💡 زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند ز آهو نافه، گفتار از سخن پرداز می ماند

💡 گره تا کی ز ابروی سخن پرداز نگشاید؟ در رحمت به رویم چند آن طناز نگشاید؟