سخن سنجی

سخن سنجی. [ س ُ خ َ س َ ] ( حامص مرکب )عمل سخن سنج. سخن فهمی. ادیبی. سخن شناسی:
هر که میزان سخن سنجی داند کردن
بجزاز راستی مدحش شاهین نکند.سوزنی.بر من آن شد که در سخن سنجی
ده دهی زر دهم نه ده پنجی.نظامی.|| فن اطلاع بر رموز سخن. نقدالشعر.

سخن سنج بودن، سنجیدن سخن.

فن اطلاع بر رموز سخن سخن فهمی سخن شناسی ادیبی نقادی.

💡 رقم کشان یمین و یسار دشمن تو که می کنند سخن سنجی و قلم رانی

💡 کمالی در سخن سنجی وحیدست ولو خود دستجردی هم ندیدست

💡 ز استعاراتش چو گشتم با نصیب در سخن سنجی شدم کامل نصاب

💡 حزین از سخن سنجی بی حضور دل نکته پرداز من شد نفور

💡 می توان داد سخن سنجی ز فیض فکر داد طوطی نطق ترا آیینهٔ زانو بس است

💡 بر من آن شد که در سخن سنجی ده‌دهی زر دهم نه ده‌پنجی