غریونده

غریونده. [ غ ِ ری وَ دَ / دِ ] ( نف ) نعت فاعلی از غریویدن. آنکه غریو کند. بانگ و فریاد برآورنده. شور و غوغا کننده. رجوع به غریو شود:
ز بس کینه بهزاد آمد به زیر
غریونده مانند غرنده شیر.فردوسی.ز پهلوی ره شیری آمد پدید
غریونده چون رعد در کوهسار.فرخی.

خروشنده، فریادکننده.

💡 ز دریا درون هر شب ابری بلند برآید غریونده چون دردمند

💡 به سوی بیابان بیامد چو شیر غریونده مانند ببر دلیر

💡 بر سر جعفر قلی کشید سپاهی کشن و غریونده چون سحاب صفاهان

💡 ز پهلوی ره شیری آمد پدید غریونده چون رعد در کوهسار

💡 بیاید دمان از بر کوهسار غریونده چون مردم سوگوار