عاموس

عاموس. ( اِخ ) ( به عبری یار ) نبی، شخصی شبانی بود از ساکنان تقوع که بدرجه نبوت مفتخر گشته سومین انبیاء اصغر محسوب گردید. تقوع قصبه ای است در یهودا که تخمیناً به مسافت دوازده میل بطرف جنوبی اورشلیم واقع بود او تقریباً 750 ق. م. مسیح در ایام عزیا پادشاه یهودا و یربعام دوم پادشاه اسرائیل در بیت ایل درباره اسرائیل نبوت فرمود امثال سلیمان. بنابراین آن حضرت با هوشع ویوئیل معاصر بود و او اولاد یکی از شبانان بود موضوع مخصوص نبوات آوده سبط اسرائیل است. او کتاب خود را با کلمات فرح آمیز و تسلی انگیز ختم مینماید. وضع عبارت عاموس میان نبیین مقام و مرتبت اعلی دارد و همواره از پیشه فلاحی سخن میراند. و در عهد جدید دو مرتبه از کتاب او اقتباس شده است. ( از قاموس کتاب مقدس ).

قصبه ایست در یهودیه در جنوب اورشلیم. مشهور است که عیسی (ع ) پس از مصلوب شدن نخستین بار در همین ناحیه خود را به حواریون نمود.
نبی. شخصی شبانی بود از ساکنان تقوع که به درجه نبوت مفتخر گشته سومین انبیائ اصغر محسوب گردید.

اسم: عاموس (پسر) (عبری) (تلفظ: amos) (فارسی: عاموس) (انگلیسی: amos)
معنی: یار، نام شبانی که به نبوت رسید

عاموس ( به عبری:עָמוֹס به معنی "یار" ) یکی از دوازده پیامبر کوچک در عهد عتیق و نویسنده کتاب عاموس بود. عاموس در تقوع یهودا بین بیت لحم و اورشلیم زاده شد. او دو سال قبل از وقوع زمین لرزه، در دوران سلطنت یربعام دوم بر قبایل اسرائیل و سلطنت عزیا بر یهودیه به پیامبری رسید. آغاز پیامبری او را در سال ۷۶۳ قبل از میلاد دانسته اند؛ و بنا به روایات پیش از آن چوپانی می کرده، گله ها را می چرانیده و انجیر مصری می فروخته است. عاموس در بیت ئیل عبادت گاه مذهبی بنی اسرائیل خدمت می کرد. او بعدها به دسیسه در مقابل یربعام متهم شد و امصیا، کاهن اعظم یهود او را تهدید کرد. عاموس داوری امت های ارام، فلسطین، صور، ادوم، عمون، موآب، یهودا و اسرائیل را اعلام کرد. و بت پرستی، تجمل پرستی، گناه و رشوه خواری را محکوم نمود. عاموس پس از انجام مأموریتش به یهودیه بازگشت و در همانجا درگذشت.

عاموس (Amos)
در عهد عتیق، از پیغمبران بنی اسرائیل. چوپانی اهل تقوع، در جنوب فلسطین، بود و در دورۀ یَربُعام دوم در مملکت اسرائیل شمالی علیه ریاکاری در عبادت، ستمگری به ضعفا، و اخلاق نکوهیده موعظه می کرد. کتاب عاموس نبی، از کتاب های عهد عتیق و سومین کتاب پیغمبران صغیر است که در حدود ۷۵۰پ م نوشته شده است. عاموس نابودی اسرائیل را به سبب بی ایمانی مردمش پیش گویی کرد.

💡 در داستان، عیسو (ادوم) تابع یعقوب (اسرائیل) می‌شود که یادآور روایتی مربوط به پادشاهی داوود است که در آن، داوود سرزمین ادوم را تابع اسرائیل می‌کند. به گفته مارتین نوث، پژوهشگر تنخ، داستان اسحاق نسبت به داستان یعقوب، به دورهٔ فرهنگی قدیمی‌تری تعلق دارد. در آن زمان، قبایل بنی‌اسرائیل هنوز یکجانشین نشده بودند. آنان زمانی که به دنبال چراگاه بودند، با مردمان یکجانشین حاشیه جنوب فلیسطیه مواجه شدند. در نظر جوپسن، مورخ کتاب مقدس، اسحاق از مردم مناطق شمالی‌تر اسرائیل بوده‌است و در دفاع از فرضیه خود، به عبارتی در کتاب عاموس («مکان‌های والای اسحاق») ارجاع می‌دهد.