لب بسته

لب بسته. [ ل َ ب َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) ساکت. خاموش:
تا توی ِ لب بسته گشادی نفس
یک سخن نغز نگفتی به کس.نظامی.در عشق شکسته بسته دانی چونم ؟
لب بسته و دل شکسته دانی چونم ؟
تو مجلس می نشانده دانم چونی
من غرقه خون نشسته دانی چونم ؟خاقانی.

خاموش ساکت صامت.

💡 سخن تا نپرسند لب بسته دار گهر نشکنی تیشه آهسته‌ دار

💡 چون ماهی لب بسته درین بحر پر آشوب اندیشه ز گیرایی قلاب نداریم

💡 یکی فرتوت پایت خسته کرده تو گشته مستمع لب بسته کرده

💡 گفتی که دم فروبند تا کام گیری از من لب بسته ام زشکوه ترسم که دم برآید

💡 هر کس که خموش است درین میکده صائب چون کوزه لب بسته پر از باده ناب است

💡 من پیش تو لب بسته و دل باز گشاده از سینه چاکم در فریاد و فغان را