لغت نامه دهخدا
لاپیت. ( اِخ ) نام قوم اساطیری تِسالی. شهرت آنان به سبب مهارت در رام کردن اسبان و هم به علت جنگی است که با سنتورها در جشنهای پیریتو کردند چه در آن وقت پیریتوها در هنگام مستی به زنان اهانت ورزیدند.
لاپیت. ( اِخ ) نام قوم اساطیری تِسالی. شهرت آنان به سبب مهارت در رام کردن اسبان و هم به علت جنگی است که با سنتورها در جشنهای پیریتو کردند چه در آن وقت پیریتوها در هنگام مستی به زنان اهانت ورزیدند.
💡 در مناطق کوهستانی تسالی نژادی اسطوره ای زندگی میکردند که لاپیت نام داشتند. ایکسیون، پادشاه لاپیتها، عاشق دختر اینئوس شد و خواست با او ازدواج کند. طبق مراسم نزد پدر عروس رفت و دختر را از او خواستگاری کرد. اینئوس که از ایکسیون خوشش نیامده بود، مهریهای بالا برای دخترش تعیین میکند ولی ایکسیون میپذیرد و هربار اینئوس مبلغ را بالاتر میبرد تا این که ایکسیون از کوره دررفته و با عصبانیت او را درون آتش میاندازد تا بمیرد.