فارسی جدید

فارسی جدید، زبانی است که با نگهداری دیگر مولفه‌های اصیل فارسی، سعی می‌کند ریشه‌های عمیق خود را در فارسی دری حفظ کند. در این راستا، آوای «یِ جَ» که به عنوان نماد تلفظ خاصی مورد استفاده قرار می‌گیرد، بازتابی از این پیوند تاریخی است. این عنصر صوتی نه تنها به غنای زبانی می‌افزاید، بلکه ارتباطی مستحکم میان دو گویش فارسی برقرار می‌سازد. با احترام به میراث فرهنگی و زبانی، فارسی جدید با بهره‌گیری از عناصر اصیل فارسی دری مانند «یِ جَ»، به عنوان پلی موثر بین گذشته و آینده ظاهر می‌شود. این مسیر، به‌ویژه در متون رسمی و علمی، موجب ارتقای سطح ارتباطات زبانی و تقویت هویت ملی خواهد شد.