صیدافکن

صیدافکن. [ ص َ / ص ِ اَ ک َ ] ( نف مرکب ) آنکه یا آنچه صید را از پای دراندازد. شکارگیر. شکاری:
چو در نالیدن آمد طبلک باز
درآمد مرغ صیدافکن بپرواز.نظامی.زبون گیری نکرد آن شیر نخجیر
که نبود شیر صیدافکن زبون گیر.نظامی.

= شکارچی

💡 زهی به قصد شکار دل هنرسنجان کمند خامه ی صیدافکن تو طره ی حور

💡 دلاور عقابی شود صیدافکن همایون همایی شود سایه‌گستر

💡 نیم بسمل شدم از آهوی صیدافکن تو چه کند تا به من آن غمزه خونخوار هنوز

💡 با دل غم‌دیده‌ای صیدافکن عاشق‌نواز می‌کند بسیار خوبی عمر مژگانت دراز

💡 زبون‌گیری نکرد آن شیر نخجیر که نبود شیر صیدافکن زبون‌گیر

💡 راست رو، موشکاف و صیدافکن در یک انگشت صد هنر دارد