صدف سان

صدف سان. [ ص َ دَ ] ( ص مرکب ) بمانند صدف. بکردار صدف. صدف گون:
کو ساقی دریاکشان کو ساغر دریانشان
کز عکس آن گوهرفشان بینی صدف سان صبح را.خاقانی.رجوع به صدف شود.

💡 بملکی که نور ضمیرش رسید صدف سان شود خانه بی گچ سفید

💡 درفشان گردد چو دانا، در سخن، خاموش باش ابر نیسان لب چو بگشاید، صدف سان گوش باش

💡 نهاده گوش صدف سان که کی رسد تأیید گشاده چشم چو نرگس که کی بود دیدار