ابن شرف

ابن شرف. [ اِ ن ُ ش َ رَ ] ( اِخ ) محمدبن سعید قیروانی. یکی از فحول شعرای اندلس. او را با ابن رشیق شاعر مهاجات و مشاجره بوده است. از اوست: کتاب ابکارالافکار در ادب، منظوم و منثور و بعض کتب دیگر.

یکی از فحول شعرای اندلس

[ویکی فقه] اِبْن ِشَرَف، ابوالفداء عمادالدین اسماعیل بن ابراهیم بن محمد بن علی قدسی یا مقدسی (۷۸۲ یا ۷۸۳-۸۵۲ق /۱۳۸۰ یا ۱۳۸۱- ۱۴۴۸م )، ادیب، حساب دان و فقیه شافعی بود.
ابن شرف در بیت المقدس زاده شد و همان جا پرورش یافت. حدیث و علوم قرآنی را نزد استادانی چون ابوالخیر بن علائی و علم حساب و اوقات و فرائض را نزد شهاب الدین احمد بن هائم آموخت و از کسانی چون شمس الدین احمد قلقشندی و شمس الدین محمد برماوی و حسن بن علی خطیبی ابیوردی استفاده کرد و در آن فنون مهارت تمام یافت. ابن شرف احتمالاً پس از ۸۱۴ق / ۱۴۱۱م به قصد حج از فلسطین بیرون شد و پس از زیارت کعبه به قاهره رفت و رحل اقامت افکند. گویا نخست مدتی در دمشق ماند زیرا علیمی از او به عنوان «معید» مدرسه صالحیه یاد کرده است و از همین عنوان «معید» می توان دانست که وی در تاریخی به آنجا رفته که هنوز به مراحل تکامل علمی نرسیده بوده است.
وضعیت معاش
ابن شرف در قاهره چنان دچار تنگدستی شد که به ناچار شبانه به فروختن خربزه پرداخت، اما قاضی مصر ولی الدین احمد بن عبدالرحیم عراقی که از این معنی آگاه شد، ابن شرف را جهت تعلیم و تربیت نوادگان خود به خدمت گرفت. ابن شرف در این مقام نیز از محضر ولی الدین عراقی و دانشمندانی چون عبدالرحمان جلال الدین بلقینی عسقلانی بهره مند شد.
شاگردان ابن شرف
در همان ایام (۸۲۰ق /۱۴۱۷م ) به تربیت و تعلیم شاگردانی چون شرف الدین یحیی بن محمد مناوی پرداخت و برخی از اصحاب ولی الدین عراقی نزد او علم آموختند و آثار ابن هائم در حساب را نزد او خواندند. ابن شرف مدتی بعد به زادگاه خود بیت المقدس بازگشت و به عنوان یکی از پیشوایان آن دیار به تدریس پرداخت و شاگردانی چون ابن حسّان و ابن ابی شریف و بقاعی تربیت کرد و سرانجام در همان جا درگذشت و در مقبره الساهره بیت المقدس به خاک سپرده شد.
القاب وی
...