لغت نامه دهخدا
زبان گاو. [ زَ ن ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) نام نوعی از پیکان تیر شکاری باشد. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ). نوعی از پیکان تیر است که بزبان گاو شباهت دارد. ( آنندراج ). نوعی از تیر بوده شبیه به زبان گاو. ( فرهنگ نظام ):
در آن بیشه که بود از تیر و شمشیر
زبان گاو برده زهره شیر.نظامی.|| نام گیاهی است که گاوزبانش گویند. ( برهان قاطع ). نام گیاهی است که گاوزبان خوانند و عرق آنرا گیرند و خورند. ( آنندراج ). نام گیاهی است دوایی که بیشتر گاوزبان نامیده میشود. ( فرهنگ نظام ). گیاهی که گاوزبان نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به گاوزبان و زبان شود.
