راسیه

( راسیة ) راسیة. [ ی َ ] ( ع ص ) کوه استوار. ( دهار ). مؤنث راسی. رجوع براسیات و رواسی شود.
- قدر راسیة؛ دیگ بزرگ که همواره جهة کلانی بر یکجای بماند. ج، رواسی، راسیات. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

کوه استوار. مونث راسی

💡 به چشم من سیه کرده عالم راسیه چشمی که گیرد صبح محشر نسخه از چاک گریبانش

💡 داشت چشم باز عالم راسیه در دیده ام تا نظر بستم ز دنیا عین بینایی شدم