زبان نگاه

زبان نگاه. [ زَ ن ِ ن ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) سخن نگاه. فهمانیدن مطلبی بوسیله نگاه. دلالت نگاه برمعنایی.

سخن نگاه فهمانیدن مطلبی به وسیله نگاه

💡 مرا زبان نگاه تو یار حرف شده کجا روم که سخنهای آشنا اینجاست

💡 چون شمع برون داشت زبان ببریدند در کام زبان نگاه میباید داشت

💡 بخلوتی که سخن می شود حجاب آنجا حدیث دل به زبان نگاه می گویم

💡 دوم آن که زبان نگاه دارد از بیهوده و هرچه از آن مستغنی باشد یا خاموش می بود یا به قرآن خواندن مشغول شود و مناظره و لجاج از جمله بیهوده های زیانکار بود اما غیبت و دروغ به مذهب بعضی از علما روزه عوام را نیز باطل کند.