زبان تیز

زبان تیز. [ زَ ] ( ص مرکب ) زبان گشاده در سخن. طلق اللسان. زبان آور. گویا. اَذلَق.( منتهی الارب ). بَلتَعی. ( منتهی الارب ):
کندپایم در حضور اما زبان تیزم بمدح
تیزی شمشیر گویا برنتابد بیش از این.خاقانی.درختش ز طوبی دل آویزتر
گیاهش ز سوسن زبان تیزتر.نظامی. || نوک تیز:
غمزه زبان تیزتر از خارها
جعد گره گیرتر از کارها.نظامی.

زبان گشاده در سخن نوک تیز

💡 ارقم طاق فلک شمع جهان‌تاب را تیغ زبان تیز کرد، گرم شد اندر سخن

💡 رقم سازندهٔ این طرفه نامه چنین گفت از زبان تیز خامه

💡 بر صورت تیغ است زبان در دهنت پاس سر خود دار و زبان تیز مباش

💡 رمح تو به آزار عدو کرد زبان تیز زان در صدد تیزی بازار سنانی

💡 ای سخن پرور بلند آواز که زبان تیز کرده ای و دراز

💡 یکی نامه فرمود پر خشم و جنگ زبان تیز و رخساره چون بادرنگ