ره پیما

ره پیما. [ رَه ْ پ َ / پ ِ ] ( نف مرکب ) راه پیمای. راهرو. رونده طریق. || مسافر و سیاح. ( ناظم الاطباء ). || اندازه گیرنده راه. ( ناظم الاطباء ). رجوع به راه پیما و راه پیمای شود.

= راه پیما

راه پیمای. راهرو. رونده طریق

💡 داشت با باد صبا این گفتگو در زیر تیغ سوی گلذار جنان چون خواست ره پیما شود

💡 مکن از از سختی ره شکوه که ره پیما را می کند سر به هوا راه چو هموارترست

💡 زدست تنگ بر بی برگ دنیا تنگ می گردد به ره پیما زکفش تنگ صحرا تنگ می گردد