دبره

دبره. [ ] ( اِخ ) ( بمعنی چراگاه ) شهریست در حدود یساکار و زبولون واقع. موقعش در دشت یزرعیل بدامنه کوه تابور و نزدیک قریه دبوریه حالیه واقع بوده است. ( از قاموس کتاب مقدس ).

زمین شناس و معدن شناس فرانسوی ( و. متز ۱۸۱۴ - ف. ۱۸۹۶ م. )
سیاه سرفه

[ویکی الکتاب] معنی دُبُرَهُ: پشت سرش
معنی یُوَلِّهِمْ یَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ: در آن روز به آنان پشت کرده از این سو به آن سو فرار کند (ولی از هر سو می رود برگردانده می شود. جزمش به دلیل شرط شدن برای جمله بعدی است)
ریشه کلمه:
دبر (۴۴ بار)ه (۳۵۷۶ بار)

💡 وَ اللَّیْلِ إِذْ أَدْبَرَ قرأ نافع و حمزة و حفص و یعقوب «اذ» بغیر الف «ادبر» بالالف. و قرأ الآخرون «اذا» بالالف «دبر» بلا الف. و دبر و ادبر لغتان. یقال: دبر اللّیل و ادبر اذا ولّی ذاهبا. و قیل: دبر انقضی و ادبر ای اخذ فی الادبار. و قیل: دبر جاء بعد النّهار و فی دبره یقال: دبرنی فلان و خلفنی، ای جاء بعدی و خلفی.