خوش زبان

خوش زبان. [ خوَش ْ / خُش ْ زَ ] ( ص مرکب ) خوش تقریر. شیرین زبان. بلیغ. کسی که سخن او آشکار بود و درهم نبود. ( ناظم الاطباء ). || آنکه نیش کلام ندارد. آنکه جز از روی مهربانی سخنی دیگر نگوید. خوشگو. خوش سخن. پسندیده گو: چون سخن گوید خوش سخن و خوشخوی و خوش زبان و خوش آواز باشد. ( ترجمه طبری بلعمی ).
دلم مهربان گشت بر مهربانی
کشی دلکشی خوش لبی خوش زبانی.فرخی.ماهرویی نشانده اندر پیش
خوش زبان و موافق و دمساز.فرخی.مشک جعد و مشک خط و مشک ناف و مشکبوی
خوش سماع و خوش سرود و خوش کنار و خوش زبان.منوچهری.اگرچه بود میزبان خوش زبان
پزشکی نه خوب آید از میزبان.اسدی.بت خوش زبان چون سخن یاد کرد
بت بی زبان را شه آزاد کرد.نظامی.دست من بشکسته بودی آن زمان
چون زدم من بر سر آن خوش زبان.مولوی.

ویژگی کسی که خوب حرف می زند و با مهربانی سخن می گوید، خوش سخن، شیرین زبان.

( صفت ) کسی که دارای گفتار نیکو و خوش باشد شیرین زبان مقابل بد زبان.

💡 نامهٔ اقبال خوان زان که تویی خوش زبان کعبهٔ زوار را تو حجرالاسودی

💡 همه ریدکان دلبر و خوش زبان چو خورشید روی و چو مرجان لبان

💡 اکنون چه حاصل از قفص تنگ روزگار کان طوطی شکرسخن خوش زبان برفت

💡 ای مر تورا گرفته بت خوش زبان زبون، تو خوش بدو سپرده دل مهربان ربون

💡 با من چو خوش زبان بگشاد آن دهان تنگ گفتی که کردگار یقین برگمان نهاد

💡 محروم گشته از گهر عقل جان تو معزول مانده از سخن خوش زبان تو