دست دراز

دست دراز. [ دَ دِ ] ( ص مرکب ) درازدست. آنکه دستهای وی دراز باشد. ( ناظم الاطباء ). دارای ساعد و بازوی دراز. طویل الید. || مرادف دست بالا و غالب و مسلط. ( از آنندراج ). زبردست. ( از ناظم الاطباء ). || درازدست و ظالم. ( ناظم الاطباء ). ستمگر.

۱. کسی که دست های دراز دارد، درازدست.
۲. [قدیمی، مجاز] زبردست.

( صفت ) ۱ - آنکه دستهای وی دراز باشد دراز دست زبر دست. ۳ - ظالم ستمکار.

💡 گفت دست دراز کردم تا گرده برگیرم، گرده در دست خویش دیدم گوسفند ناپدید شد.

💡 پس وی را بنشاندند و مایده کشیدند و از هر چیزی بخورد و در آخر پالوده آوردند. اصمعی گفت: امید می دارم که وی نداند که پالوده چه چیز است؟ هارون گفت: اگر چنین باشد تو را یک بدره بدهم. پس اعرابی دست دراز کرد و پالوده را خوردن گرفت به وجهی که به آن می مانست که هرگز نخورده است.

💡 کوتهی از چه می‌کند دست دراز شاخ گل مرغ شکسته‌بال اگر عزم چمن نمی‌کند

💡 فتنه در مملکت دل نکند دست دراز به میان ناید اگر از طرفی پای تو شوخ