درغاله

درغاله. [ دَ ل َ / ل ِ ] ( اِ مرکب ) ( از: درغ، بند و سد و در + «َاله » علامت نسبت ) دربند. راه میان کوه. شعب. فرجه. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). راه در کوه. شِعب. ( دهار ). راهی را گویند که از میان کوه بگذرد و آنرا به عربی شعب خوانند و فرجه میان دو کوه را نیز گفته اند. ( برهان ). راهی که در کوه بود چون دره. ( شرفنامه منیری ). شعب. ( زمخشری ). رجوع به توضیح مؤلف درباره لغت درغال در پاورقی شود.

راهی که از میان دو کوه بگذرد، گشادگی میان دو کوه.

💡 » در غرجستان درغاله‌ها است از بالای کوه که سر درغاله است تا پایان که به «رود مرغاب» می‌رسد، چشمه‌سارهاست و هرجا اندک همواری است، مردمِ آن ولایت، بدان همواری‌ها درخت‌ها نشانیده‌اند و غلهٔ آن اکثر دَیمَه باشد بر بالای کوه… درخت‌های خودرو از امرود و لانه وغیره باشد و در درغاله‌ها، درخت جوز بسیار بود و در «تهٔ مرغاب» درخت انجیر بسیار بود“(حافظ ابرو،1349: 36).