خراباتی

خراباتی.[ خ َ ] ( ص نسبی ) کسی که در خرابات و می خانه تردد کند و اهل خرابات باشد. ( از ناظم الاطباء ):
خراباتیان را صلایی زنم.نظامی.چون خراباتی نباشد زاهدی
کش به شب از درد آید شاهدی.سعدی.گمان بردم که طفلانند ز پیری من سخن گفتم
مرا پیری خراباتی جوابی داد مردانه.سعدی.من خراباتیم و عاشق و دیوانه و مست
بیشتر زین چه حکایت بکند غمازم.سعدی.من خراباتیم و باده پرست
در خرابات مغان بیخود و مست.همام تبریزی.خراباتی شدن از خود جدایی است
خودی کفر است اگر خود پارسایی است.شبستری.

۱. کسی که پیوسته در خرابات است.
۲. (تصوف ) ویژگی انسان کاملی که به معارف الهی دست یافته است.

کسی که در خرابات و می خانه تردد کند و اهل خرابات باشد.

💡 بسا پیر مناجاتی که از مرکب فرو ماند بسا یار خراباتی که زین بر شیر نر بندد

💡 روا بود که چو من خمری خراباتی ز مجلس می و مطرب در احتراز بود

💡 رندیم و خراباتی و قلاش و نظرباز درباخته در کوی فنا هستی و پندار

💡 از باده پرستان خراباتی قلاش از مسجد و او راد و ز طاعات مپرسید

💡 چه باک ار در خراباتی به ظاهر چو در بیت‌اللهی دایم به باطن