زبان بریده

زبان بریده. [ زَ ب ُ دَ /دِ ] ( ن مف مرکب ) خاموش. ( آنندراج ). خاموش و ساکت شده. ( ناظم الاطباء ). ملسون. ( منتهی الارب ):
آویخته کی بدی ترازو
گرزانکه زبان بریده بودی.خاقانی.حالی که بهم رسیده گشتند
چون صبح زبان بریده گشتند.نظامی ( الحاقی ).زبان بریده بکنجی نشسته صم بکم
به از کسی که نباشد زبانش اندر حکم.سعدی.کلک زبان بریده حافظ به کس نگفت
با کس نگفت راز تو تا ترک سر نکرد.حافظ. || بجای نفرین بکار میرودبمعنی گنگ شده. لال شده مانند: زبانم لال ( یا ) زبانش لال:
هر بد که گفت دشمن در حق ما شنیدی
یارب که مدعی را بادا زبان بریده.حافظ.

۱. آن که زبانش را بریده باشند، بی زبان.
۲. [مجاز] خاموش، ساکت، کسی که حرف نزند و همیشه خاموش باشد، زبان بسته.

( صفت ) ۱ - آنکه زبانش را قطع کرده باشند. ۲ - آنکه سخن نگوید و خاموش بماند خاموش زبان بسته ساکت صامت.
خاموش به جای نفرین بکار می رود

💡 صد سال و هزار سال اگر خواهم گفت چون کبک زبان بریده خواهم مردن

💡 مار زبان بریده نگر نای روز عید سوراخ مار در شکم باد پرورش

💡 خواهند مرا زخدمتت باز بُرند یارب که زبان بریده باد ایشان را

💡 ندا کند به زبان بریده زلف ایاز که پا دراز به حد گلیم باید کرد

💡 لب گل را به گاز برده سمن ارغوان را زبان بریده چمن

💡 یکی را دو دست و دو پا و زبان بریده شده چون تن بی روان