زبان بسته

زبان بسته. [ زَ ب َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب )خاموش. ساکت. غیر ناطق. ( ناظم الاطباء ):
باده گیران زبان بسته گشادند زبان
باده خواران پراکنده نشستند بهم.فرخی.چو سعدی که چندی زبان بسته بود
ز طعن زبان آوران رسته بود.( بوستان ).تو دانی ضمیر زبان بستگان
تو مرهم نهی بر دل خستگان.( بوستان ).بهائم خموشند و گویا بشر
زبان بسته بهتر که گویا بشر.سعدی. || غیرناطق. حیوان. ( ناظم الاطباء ). و این کلمه ای است که از راه رقت و شفقت گویند: امروز حیوان زبان بسته را آب نداده است: اگر ما مستحق عذابیم این چهار پایان زبان بسته بی گناه اند. ( قصص الانبیاء ص 136 ).
بمرغ زبان بسته آواز ده
که پرواز پارینه را بازده.نظامی. || کودک که هنوز سخن گفتن نتواند:
نه طفل زبان بسته بودی ز لاف
همی روزی آمد بجوفت ز ناف.سعدی ( بوستان ).|| مجازاً، مردی احمق و گول. || گنگ. ( ناظم الاطباء ).

۱. خاموش، ساکت: بهایم خموشند و گویا بشر / زبان بسته بهتر که گویا به شر (سعدی۱: ۱۵۵ )، تو دانی ضمیر زبان بستگان / تو مرهم نهی بر دل خستگان (سعدی۱: ۱۹۸ ).
۲. گنگ، بی زبان.

( صفت ) ۱ - خاموش ساکت صامت. ۲ - لال گنگ.
غیر ناطق حیوان کودکی که هنوز سخن گفتن نتواند

💡 نه طفل زبان بسته بودی ز لاف؟ همی روزی آمد به جوفش ز ناف

💡 نه آوای مرغ و نه هُرّای دد زمانه زبان بسته از نیک و بد

💡 زنان را به کردار مردان چه کار زبیهوده گفتن زبان بسته دار

💡 نه آوای مرغ و نه هرای دد زمانه زبان بسته از نیک و بد

💡 ربوده دزد شب هوش عسس را زبان بسته جرس جنبان جرس را

💡 به این خیرگی خوش عنانی مکن زبان بسته ای، ترجمانی مکن