خار خشک
لغت نامه دهخدا
خار خشک. [ رِ خ ُ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) خاری که ازسبزی افتاده و خشک شده است. ضَریع. ( منتهی الارب ).
فرهنگ فارسی
خاری که از سبزی افتاده و خشک شده است
جمله سازی با خار خشک
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 از نسیم خلق او بر سنگ سخت و خار خشک سبز شد نسرین و سوسن، شاخ زد کافور و بان
💡 پرچین ز خار خشک بود رسم و خط تو پرچین نهاده گرد گل از سنبل تر است
💡 آلوده ام چنان که اگر خار خشک مغز چسبد مرا به دامن تر، سبز می شود
💡 این ولایت همچو خار خشک و خاک تیره بود عدل تو آورد بیرون زر ز خاک و گل ز خار
💡 ره روان بار کشرا سهل دان آشام فقر در دهان ناقه خار خشک خرمای ترست
💡 نصیبه تو شود خار خشک و حنظل تلخ چرا که هیچ نکشتی بغیر حنظل و خار
💡 هنگام قدم زدن در میان بوتههای وحشی و انبوه، باید بسیار مراقب بود تا پایی روی خار خشک نگذاریم و دچار آسیب یا خراشیدگی نشویم.
💡 صدای خرد شدن خار خشک زیر پای مسافران در سکوت شب، حس تنهایی و وحشت را در دل آنها بیشتر میکرد و مسیر را دشوار مینمود.
💡 در فصل پاییز، پوشیدن کفشهای مقاوم و ضخیم ضروری است تا از آسیب دیدن پاها بر اثر خار خشک و سنگهای تیز جلوگیری شود.