لغت نامه دهخدا
عدالت پیشه. [ ع َ / ع ِ ل َ ش َ / ش ِ ] ( ص مرکب ) عادل و منصف. ( آنندراج ). کسی که کار به عدالت کند.
عدالت پیشه. [ ع َ / ع ِ ل َ ش َ / ش ِ ] ( ص مرکب ) عادل و منصف. ( آنندراج ). کسی که کار به عدالت کند.
دادگر، کسی که از روی عدل وداد عمل می کند.
عادل و منصف کسی که کار بعدالت کند
💡 خویش را عادل شمارد آن حقیر ور عدالت پیشه ای و بی نظیر
💡 ای که تاج سلطنت داری عدالت پیشه کن گر سلوک عدل نبود شاه را زافسر چه حظ؟!
💡 رو عدالت پیشه کن هر روز و میکن راستی تا روزی از عدل فردا راست بر روی صراط