حق شناسی

حق شناسی. [ ح َ ش ِ ] ( حامص مرکب ) پاسداری حق. صفت حق شناس: پادشاه از حق شناسی در حق این خاندان قدیم تربیت فرماید. ( تاریخ بیهقی ). ملک را سیرت حق شناسی او پسند آمد و خلعت و نعمت بخشید. ( گلستان ).

۱. خداشناسی.
۲. شناختن حق نعمت و احسان کسی و قدردانی و شکرگزاری.

۱ - اعتقاد بحقیقت و راستی. ۲ - خدا شناسی. ۳ - ادای حق کسی قدر دانی.

gratitudine

💡 نداند این بیان جز حق شناسی خطا داند بیانم ناسپاسی

💡 نفس خود را چون چنین بشناختی جان خود در حق شناسی باختی

💡 بردباری بردباری، مهربانی مهربان حق شناسی حق شناسی، حقگزاری حقگزار

💡 به محض ادعا کی حق شناسی می‌شود ثابت هر آن کس را که گفتاری بود کردار می‌خواهد

💡 مرا بنمود در خود حق شناسی بدان این راز را علم قیاسی

💡 همیشه در طریق حق شناسی اگر گم گشت راه از رهنما شد