بلاشک

بلاشک. [ ب ِ ش َک ک ] ( ع ق مرکب ) ( از: ب + لا ( نفی ) + شک ) بدون شک. بی تردید. بدون شبهه. ( فرهنگ فارسی معین ). بی گمان. بی شبهه. قطعاً: این تفسیر بلاشک موافق و مناسب این نام نیست. ( تاریخ قم ص 63 ).

( ~. شَ ) [ ع. ] (ق. ) بدون شک، بی تردید، بدون شبهه.

بدون شک. بی تردید. بدون شبهه. بی گمان. بی شبهه. قطعا: این تفسیر بلاشک موافق و مناسب این نام نیست.
بدون شک بی ترید بدون شبهه

بدون شک، بی تردید، بدون شبهه.

💡 چو از طفل آن سخن دارد شنیده بلاشک دست از آن دارد کشیده

💡 آن درکی را که وصف اوست به قرآن هست بلاشک مزار صاحب دیوان

💡 پس درین معنی بلاشک ای عزیز از مؤذن به بود کناس نیز

💡 بگو تا کی چنین آخر تو ای مرد چنین باشی بلاشک اندر این درد

💡 بلا و عافیت آیند اگر به معرض عرض حریف عشق بلاشک بلا قبول کند

💡 در جهان از تست یک یک هر چه هست وز تو بگشاید بلاشک هرچه هست