تنده

تنده. [ ت ُ دَ / دِ ] ( اِ ) چیزی باشد که مانند غنچه مرتبه اول از درخت سر زند و بعد از آن برگ از میان آن برآید. ( برهان ) ( از انجمن آرا ) ( از آنندراج ) ( از فرهنگ رشیدی ) ( از فرهنگ جهانگیری ). غنچه که از او برگ بیرون آید. ( شرفنامه منیری ). غنچه و چیزی غنچه مانند که ابتدا از شاخه درخت سر زند و سپس برگ یا شکوفه از میان آن برآید. ( ناظم الاطباء ). چه هرگاه از درخت آن ظاهر شد گویند تندید، و تندیدن مصدر آن است یعنی سر زدن غنچه و شکوفه وبرگ از درخت. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). و سر برزدن آنرا تندیدن گویند، و تندید یعنی تند شد و درخت غنچه برآورد. ( فرهنگ رشیدی ). بدین معنی بجای دال ابجد زای هوز هم آمده است. ( برهان ). و رجوع به تنزه و تندیدن شود. || زنبور سرخ را نیز گویند. ( برهان ) ( از انجمن آرا ) ( از آنندراج ). زنبور سبز ( ؟ ). ( ناظم الاطباء ). || جوزق. || هر جای بلند و سراشیب. ( ناظم الاطباء ). سرازیری. سراشیبی بسیارتند کوه. دامنه پرنشیب کوه. ( فرهنگ فارسی معین ).
سراشیبی و سخت سراشیب. قسمت نشیب راهی.
- تنده کوه؛ آنجای که کوه سخت سراشیب است. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).
تنده. [ ت َ دِه ْ ] ( نف مرکب ) مشغول و درکار، و تن بکار داده. ( ناظم الاطباء ).
تنده. [ ت َ دَ / دِ ] ( اِ ) هسته زردآلو و مانند آن. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). || هسته شیرین کرده زردآلوی تلخ. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).
تنده. [ ت َ دَ ] ( اِخ ) قریه بزرگی است از صعید ادنی بر جانب غربی نیل. ( از معجم البلدان ).

(تُ دِ ) (اِ. ) سرازیری، سراشیبی.
(تُ دَ ) (اِ. ) برگِ نورسته، غنچه.

۱. غنچه.
۲. برگی که تازه از بغل شاخۀ درخت روییده باشد، تژ، تیج.
سراشیبی.

سرازیری، سراشیبی.
برگِ نورسته، غنچه.

💡 مگر زین پرستنده کام آمدت که چون دیدی اش یاد جام آمدت

💡 ایجاد شبکه یا تجزیه و تحلیل فرستنده‌ها (فرستنده‌های ارتباطی) در یک منطقه هدف در طول دوره ای کافی، باعث ایجاد جریان‌های ارتباطی یک میدان جنگ می‌شود. [۲۰]

💡 ز یزدان پرستنده بیزار گشت ورا نام و آواز تو خوار گشت

💡 ترا از دل و جان پرستنده ایم روان را به مهر تو آکنده ایم

💡 در این حالت المنت‌های فرستنده و گیرنده در چندین ردیف کنار هم چیده شده‌اند.

💡 مستندهای گلیم (۱۳۵۳)، قالی (۱۳۵۵) و دیرهای ارامنه (۱۳۵۵) حاصل این دوران هستند.