کلمه «خداپرستی» به اعتقاد و ایمان به خدا و پرستش او گفته میشود. این واژه شامل ایمان قلبی، اعتقاد فکری و رفتار عملی است که انسان در زندگی خود برای اطاعت، ستایش و نزدیک شدن به خدا انجام میدهد. خداپرستی میتواند شامل نماز، دعا، شکرگزاری و انجام اعمال نیک باشد که هدف آن رضایت و توجه به خداوند است. این مفهوم در همه ادیان و فرهنگها اهمیت دارد و پایهای برای اخلاق و زندگی معنوی انسان به شمار میرود. خداپرستی نه تنها نشاندهنده ایمان فرد است، بلکه راهنمای رفتار و تصمیمگیری او نیز محسوب میشود. کسی که خداپرست است، سعی میکند کارهای خود را مطابق اصول دینی و اخلاقی انجام دهد و از کارهای ناپسند پرهیز کند. در متون دینی و فلسفی، خداپرستی به عنوان پایه رابطه انسان با جهان و هستی بیان شده است و ارتباط مستقیم با شناخت خدا و بندگی او دارد. این واژه همچنین بار معنایی اخلاقی و تربیتی دارد و موجب رشد فضایل انسانی میشود.
خداپرستی
لغت نامه دهخدا
خداپرستی. [ خ ُ پ َ رَ ]( حامص مرکب ) عمل پرستیدن خدا. حالت پرستیدن خدا. حالت اعتقاد خدا ( یادداشت بخط مؤلف ). تدین. دینداری. ( ناظم الاطباء ): در همه حالها راستی و یکدلی و خداپرستی خویش اظهار کرده است. ( تاریخ بیهقی ).
در پرستشگهی گرفته قرار
نیستم جز خداپرستی کار.نظامی.
فرهنگ عمید
عبادت و پرستش خدا، توحید.
فرهنگ فارسی
عمل خداپرست عبادت حق تعالی.
جمله سازی با خداپرستی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سر برهمن ندارد، دل بی وفاش نازم صنمی که برد از دل هوس خداپرستی
💡 خداپرستی دانی چه باشد آنکه کسی نتابد ایچ رخ از سوی حق بسوی دیگر
💡 ما طیّ بساط ملک هستی کردیم بی نقص خودی خداپرستی کردیم
💡 مگر میان شمایک خداپرستی نیست که بر من و سخنم هیچ اعتنا نکنید
