ترفع

ترفع. [ ت َ رَف ْ ف ُ ] ( ع مص ) برتری نمودن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). برتری کردن. ( دهار ). بلندی گرفتن و بالا شدن. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). بلندی جُستن و کنایه از غرور و تکبر. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ): ترفعت بی همتی عن کذا. ( از المنجد ): تا کاروی [ بوسهل ] بدان درجه رسید که از وزارت ترفع می نمود. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 334 ). و اوج دولت آن خاندان ایام ملک او [ نصربن احمد سامانی ] بود و اسباب تمنع و علل ترفع در غایت ساختگی. ( چهارمقاله ص 31 ).
این فروع است و اصولش آن بود
که ترفع شرکت یزدان بود.مولوی.پس اعوذ ازبهر چه باشد چو سگ 
گشته باشد از ترفع تیزتگ.مولوی.|| بلند کردن مرد چیزی را. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ).

(تَ رَ فُّ ) [ ع. ] (مص ل. ) ۱ - برتری نمودن، بلندی جستن. ۲ - سربلندی، غرور.

۱. بلندی جستن، به بلندی گراییدن.
۲. خود را از دیگران برتر دانستن.
۳. بلند شدن.
۴. بلندمرتبه شدن.
۵. سربلندی.
۶. غرور، تکبر.

۱-( مصدر ) برتری نمودن بلندی جستن خود را برتر گرفتن تکبر ورزیدن. ۲- ( اسم ) برتری تکبر. جمع: ترفعات.

💡 هر یک از غایت ترفع قدر پیشوای بزرگ و صاحب صدر

💡 از قدر تو گرفت ترفع سپهر دین وز جاه تو نمود تمکن زمین ملک

💡 از قدر تو چرخ در ترفع وز رای تو عقل در تحیر