جیفه

جیفه. [ ف َ / ف ِ ] ( از ع، اِ ) لاش. لاشه. لش.مردار بوگرفته. ( منتهی الارب ). جثه گنده. ( از اقرب الموارد ). ج، جیَف، اجیاف. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ): در وقت انتصاف روز به تیغ انتصاف قریب پنجهزار جفیه کفار... ( ترجمه تاریخ یمینی ).
بر سر آن جیفه گروهی نظار
بر صفت کرکس مردارخوار.نظامی.- جیفه دنیا؛ مال و منال دنیا: الدنیا جیفة و طالبها کلاب.
کاین جهان جیفه ست و مردار رخیص
بر چنین مردار چون باشم حریص ؟مولوی.- جیفه گاه؛ جای جیفه، کنایه از دنیا:
خود عهد خسروان را جز عدل چیست حاصل
زین جیفه گاه جافی زین مغسرای مغبر.خاقانی.- جیفه نهاد؛ مردارخواره. که درون از مردار آگنده دارد:
همای کش تر از این کرکسان جیفه نهاد
ندیده ام که ز عنقا کنند طعمه عقاب.خاقانی.

(جِ فِ ) [ ع. ] (اِ. ) مردار، لاشه. هرچیز پست و ناپایدار.

جسد مرده که بو گرفته و گندیده شده باشد، لاشه، مردار.

لاشه، مردار، جسدمرده که بوگرفته وگندیده شده باشد
( اسم ) ۱- مردار مردار بو گرفته. ۲- هر چیز پست ناپایدار. جمع: جیف.

مردار، لاشه. هرچیز پست و ناپایدار.

💡 گیرد صبا ز هر چه بر او بگذرد نصیب از جیفه گند گیرد و بوی خوش از عبیر

💡 پی یکحبه با سگ در جوالم که دنیا جیفه ای شد مستحیله

💡 غو غو سگی مکن تو درین دار الفناء این جیفه حرامست سگی را به سگ رسان

💡 وزین کلبهٔ جیفه مرگت رهاند که مرگست سرمایهٔ زندگانی

💡 به نعش عالم جیفه نماز برکردیم به فرق گنبد فرتوت خاک بفشاندیم