بکاس

بکاس. [ ب َک ْ کا ] ( اِخ ) قلعه ای است استوار نزدیک انطاکیه. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). و رجوع به ابن بطوطه ص 65 شود.

قلعه ایست استوار نزدیک انطاکیه ٠

[ویکی الکتاب] معنی مَّعِینٍ: آب جاری بر روی زمین (در عبارت"وَءَاوَیْنَاهُمَا إِلَیٰ رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِینٍ:هر دو را به سرزمینی بلند که جایی هموار و چشمه سار بود منزل دادیم ")-زلال (کلمه معین در نوشیدنیها به معنای آن نوشیدنی است که از پشت ظرف دیده شود، مانند آب و شرا...
ریشه کلمه:
ب (۲۶۴۹ بار)کئس (۶ بار)
«کَأْس» (بر وزن رأس) نزد اهل لغت، به ظرفی گفته می شود که پر و لبریز باشد، و اگر خالی باشد، معمولاً به آن «قدح» می گویند. «راغب» در «مفردات» می گوید: اَلْکَأْسُ الاِنَاءُ بِمَا فِیْهِ مِنَ الشَّرابِ: «کأس به معنای ظرفی است که پر از نوشیدنی باشد». و گاه به خود جام یا محتوای آن نیز اطلاق می شود.
راغب می‏گوید: کأس ظرف است با شراب «اَلْاِناءُ بِما فیهِ مِنَ الشَّرابِ» و در ظرف تنها و شراب تنها نیز به کار رود طبرسی نیز ذیل آیه. ظرف توأم با شراب گفته و از اخفش نقل کرده: مراد از هر کأس در قرآن خمر است (خمر بهشتی). در صحاح از ابن اعرابی نقل شده: ظرف را کأس نگویند مگر اینکه در آن شراب باشد. این لفظ شش بار در قرآن مجید آمده است و مراد از آن کاسه‏های پر از شراب بهشتی است. نیکوکاران از کاسه‏ای یا شرابی می‏خورند که آمیخته آن کافور بخصوصی است.

این اصطلاح دو کلمه‌ای شامل بک-آس که بخش نخست به زبان آذری سخت یا شاق است. آس، پایه کلمات بسیاری در زبان‌های فارسی، عربی، آذری، انگلیسی بوده، و منشاء هر زبان باستانی که باشد دیگر زبان‌ها به صورت وام‌واژه از آن استفاده کرده‌اند.

💡 رسید نوبت سرما و فصل‌گرما رفت بکاست صبر من و سردی هوا بفزود

💡 تنم بکاست از آنگه که عشق ورزبدم بلی بکاهد مردم ز عشق ورزبدن

💡 ابکاسه (فسا)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فسا در استان فارس ایران است.

💡 گرانی آمدش از من بدل مگر، که چنین بکاست رسم من و سوی من نکرد نظر

💡 هر چه اقبال بیندیشید آمد همه راست جان بدخواهان از هیبت و از هول بکاست