خشمناک

خشمناک. [ خ َ / خ ِ ] ( ص مرکب ) عصبانی. خشمگین. ( ناظم الاطباء ). خشمین. خشمن. غضبناک. خشمگین. غاضب. مغضب. غضبان. غضوب. غضبی. دژم. آلغده. آرغده. ثَعلول. ( یادداشت بخط مؤلف ):
سپهدار گردنکش و خشمناک
همی خون شود زیر او تیره خاک.فردوسی.از او پاک یزدان چو شد خشمناک
بدانست و شد شاه با ترس و باک.فردوسی.فریدون چو بشنیدشد خشمناک
از آن ژرف دریا نیامدش باک.فردوسی.جهان پهلوان رستم خشمناک
برفت و نیامد ز لشکرش باک.فردوسی.القاهر.... مردی بود بلندبالا گندم گون و نیکوروی و بر روی وی اثر آبله بود بلندبینی و محاسن انبوه خشمناک و باهیبت و چون بخلافت بنشست سی وچهارساله بود. ( ترجمه طبری بلعمی ). چون این تذکره مطالعت کرد طیره شد و خشمناک و متغیر گشت. ( ترجمه تاریخ یمینی ).
شه در او دید خشمناک و درشت
بانگ بر زد چنانکه او را کشت.نظامی.زننده شد از تیر خود خشمناک.نظامی.یکی ازپسران هارون الرشید پیش پدر آمد خشمناک. ( گلستان سعدی ). فاعی؛ خشمناک کف برآورده از دهن. ( از منتهی الارب ).

= خشمگین

( صفت ) غضبناک خشم آلود خشمگین.

💡 وی خشمناک شد و گفت: مگر در من چیزی دیدی که نشانه ی یأس از رحمت او باشد؟ «ان رحمه الله قریب من المحسنین » و بخدا کلام وی مرا بگریه انداخت.

💡 گر نه هوا خشمناک و تافته گشته است گرم چرا شد چنین چو تافته کانون؟

💡 در آن خشمناکی به فرزانه گفت که دولت ز من روی خواهد نفهت

💡 شد خلیل الله به خنجر خشمناک خنجر افکند از غضب از کف به خاک

💡 هنگام آشتی ست بت خشمناک را دل خوش کنیم لذت روحی فداک را