صادق

صادق. [ دِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از صدق. راستگو. مقابل کاذب. راست گوینده. ج، صادقون، صادقین

(دِ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - راستگو. ۲ - راست و درست. ۳ - پیدا و آشکار.

۱. راست گو.
۲. راست، درست.
۳. [قدیمی] پیدا، آشکار.

محمد بن حسین افضلی حاذقی گیلانی. از دانشمندان ( ف. حدود ۹۷٠ ه.ق. ). او راست: هدایه الروای الی الفاروق المداوی للعجز عن تفسیرالبیضاوی ( مولف بسال ۹۵۳ ه.ق. ) و آن از سوره اعراف است تا آخر قر آن.
( اسم ) ۱ - راستگوی: مردی صادق است. ۲ - راست و درست: سنجر رایی صایب و عزیمتی صادق داشت. ۳ - پیدا آشکار. ۴ - علم رای مردان.
ابن یوسف مجود

اسم: صادق (پسر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: sādeq) (فارسی: صادق) (انگلیسی: sadegh)
معنی: راست گو، راست و درست، آشکار، لقب امام جعفر صادق ( ع ) ششمین امام شیعیان، آن که گفتارش مطابق با واقعیت است، راست و درست و راستین، ( اَعلام ) ) لقب امام جعفر صادق ( ع ): [، قمری] ششمین امام شیعیان، که اساس فقه شیعه به او منسوب است، ) صادق خان زند: شاه [، قمری] از سلسله ی زند، برادر کریم خان زند، که ابوالفتح خان او را از سلطنت خلع کرد و خود به جایش نشست، ولی به زودی با حمله ی علی مرادخان روبرو شد، که پس از محاصره ای طولانی شیراز را گرفت و او را کور کرد و صادق خان از غصه خود را کشت، ) صادق ملارجب: [حدود، قمری] شاعر ایرانی که شعرهای طنز به لهجه ی اصفهانی می سرود، ) صادق هدایت: [، شمسی] نویسنده ی ایرانی، از پیشگامان ادبیات داستانی به سبک غرب و با محتوای کاملاً ایرانی، از جمله: زنده بگور، سه قطره خون، سایه روشن، علویه خانم، حاجی آقا، از نخستین گردآورندگان ایرانی فرهنگ مردم شامل نیرنگستان و اوسانه، مترجم متنهای پهلوی به فارسی از جمله: زند و هومن یسن، شهرستانهای ایران، کارنامه ی اردشیر بابکان، گزارش گمان شکن، ( در اعلام ) لقب امام جعفر صادق ( ع )، راستین، نام امام امام ششم شیعیان

💡 جعفر صادق شد او کرسی نشین زآنکه داند علم حق را او یقین

💡 منشور رحمتش چو به مهر نجف رسید سر حدیث مخبر صادق شد آشکار

💡 عاشق بود آن صادق کو همچو حسین ای جان هر دم ز غم کهنه شادی نو آغازد