شرذمه

( شرذمة ) شرذمة. [ ش ِ ذِ م َ ] ( ع اِ ) گروه اندک. یک مشت. مشتی. گروهی. طائفه ای. فئة قلیلة. جماعت قلیله: اِن هؤلاء لشرذمة قلیلون. ( قرآن 54/26 ). شرذمه ای که از آن مهلکه خلاص یافته بودند بدیشان پیوستند. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 122 ). || پاره ای از هر چیز. ( منتهی الارب ). پاره ای از به و مانند آن. ج، شَراذِم، شَراذیم. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). پاره ای از میوه و غیره. ( غیاث اللغات ) ( از ناظم الاطباء ).
شرذمه. [ ش َ ذَ م ِ ] ( از ع، اِ ) جمعیت اندک از مردم. || پاره ای اندک از هر چیزی. قدر قلیل. || مقدار کم. || قطعه و پاره. ( ناظم الاطباء ).

(ش ذِ مِ یا مَ ) [ ع. شرذمة ] (اِ. )۱ - گروه اندک از مردم. ۲ - مقدار کم از چیزی. ۳ - قطعه، پاره.

۱. جماعت کمی از مردم.
۲. مقدار کمی از چیزی.

جماعت کمی ازمردم، مقدارکمی ازچیزی، شراذیم
( اسم ) ۱ - گروه اندک از مردان. ۲ - مقدار کم از چیزی قدر قلیل. ۳ - قطعه پاره جمع: شراذم شراذیم.
گروه اندک یک مشت مشتی گروهی

شرذمة
گروه اندک از مردم.
مقدار کم از چیزی.
قطعه، پاره.

💡 در بیان شرذمه‌ای از مقامات و مجموعه‌ای از کرامات قدوة النقباء و نخبة النجباء جناب قاسم سلام اللّه علیه:

💡 در بیان عنان گیری خاتون سراپرده‌ی عظمت و کبریایی حضرت زینب خاتون، سلام اللّه علیها، که آن یکه تاز میدان هویت را، خاتمه‌ی متعلقات بود و شرذمه‌یی از مراتب و مقامات آن ناموس ربانی و عصمت یزدانی که در عالم تحمل بار محنت، کامل بود و ودیعت مطلقه را واسطه و حامل، بر مذاق عارفان گوید:

💡 و اشارت به آن موحد بی نیاز و مجاهد، خانه برانداز که گرد تعلقات را به باران مجاهده فرو نشانید و نقود تعینات را بهوای مشاهده بر فشانید و شرذمه‌یی از حالات جناب علی اکبر سلام اللّه علیه، که در مرتبه‌ی والاترین تعینات و در منزله‌ی بالاترین تعلقات بود، گوید: