شتک

شتک. [ ش َ ت َ ] ( اِ ) در تداول خانگی، ترشح. ترشح آب، خاصه آب ناپاک. پاشیده شدن ذرات آب. رشاشه. ( یادداشت مؤلف ). پریدن ذرات ریز آب روی بدن یا لباس کسی. معمولاً زنان وسواسی از «شتک » بسیار پرهیز میکنند و هرگاه کسی به سهو به آنان شتک کند یا آبی از جایی بدیشان ترشح کند، سر و تن و لباس خود را آب میکشند. ( فرهنگ لغات عامیانه جمالزاده ).

ترشح آب، آبی که از نهر یا از روی زمین به واسطۀ جریان سریع یا حرکت کردن در میان آن به اطراف پاشیده می شود.
* شتک زدن: (مصدر لازم ) راه رفتن در میان آب و آب را با حرکت پا به اطراف پاشاندن.

در تداول خانگی ترشح. ترشح آب خاصه آب ناپاک پاشیده شدن ذرات آب.

{spatter} [مهندسی بسپار علوم و فنّاورى رنگ] قطرات کوچک پوش رنگ که در حین کار از غلتک پوش رنگ زنی یا قلم مو بیرون می پاشد

💡 از او بزاد مر، آن حرب نابکار پلید وزان بزاد مر، آن زشتکار بوسفیان

💡 هر آن کاو به نیکی نهان و آشکار دهد پند و او خود بود زشتکار

💡 ای ساقی مه روی چه مست است دو چشمت انگشتک می زن که تو بر راه صوابی

💡 منزل عیش به وحشتکدهٔ امکان نیست چمن از سایهٔ گل پشت پلنگ است اینجا

💡 یاد ناسکه به وحشتکده عنقایی ناله می‌شد همه‌گر نقش نگین می‌کردم

💡 پس زد انگشتک به رقص اندر فتاد که بده زوتر رسیدم در مراد