دروج

دروج. [ دَ ] ( ع ص ) باد تند و تیز، گویند: ریح دروج، و نیز قدح یا سهم دروج؛ تیر سریعو تند و تیز. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
دروج. [ دُ ] ( ع مص ) رفتن. ( از منتهی الارب ) ( تاج المصادر بیهقی ). مشی.( از اقرب الموارد ). || به آخر رسیدن قوم.( از منتهی الارب ). درگذشتن و منقرض شدن قوم. ( از اقرب الموارد ). || در مثل است: أکذب من دَب و دَرَج؛ یعنی دروغگوترین زندگان و مردگان. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || پس نگذاشتن و به راه خود رفتن. ( از منتهی الارب ). درگذشتن و نسلی از خود باقی نگذاشتن. ( از اقرب الموارد ). || درگذشتن ناقه از یک سال و بچه ندادن. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || درنوردیدن نامه را. || سخت وزیدن باد. ( از منتهی الارب ). دَرَجان. دَرَج. رجوع به دَرَجان و دَرَج شود.
دروج. [ دُ ] ( ع اِ ) ج ِ دَرج. ( ناظم الاطباء ). رجوع به دَرْج شود.

جمع درج

(ادیان): دروغ، دروغگو، صفت اهریمن در گاثاها در زمان حیات زرتشت. یکی مارتیه نام پارسی، او دروغ گفت... /... Martiya nāma Parsa hauv adurjiya

💡 ز شور عشق دروجدند ذرات جهان یکسر اگر پایی نکوبی، آستینی بر فشان آخر

💡 دروجود جوهر فرد اشتباهی داشتم از دهانت پیش من اکنون مدلل گشته است

💡 نشاید کرد بیزاری به یک بار گر از وی دروجود آید خطایی

💡 هیچکس در ملک او غمگین نبود زانکه لطفش عام گشته دروجود

💡 روزی دو سه خانه در عدم باید داشت روزی دو سه دروجود هم باید داشت