ابراهیم بن داود

ابراهیم بن داود قصار. [ اِ م ِ ن ِ وو دِ ق َص ْ صا ] ( اِخ ) یکی از بزرگان عرفا و مشایخ صوفیه مانند معروف کرخی و جنید. وفات 326 هَ.ق.

💡 و ازیشان بود ابواسحق ابراهیم بن داود الرَقَی از پیران بزرگ بود بشام، از اقران جُنَیْد و ابن الجَلّا بود و عمر وی تا سیصد و بیست و شش سال بکشید. و ابراهیم رَقّی گوید معرفت اثبات حق بود دور بکرده از هرچه وهم به وی رسد.

💡 بهای بن پاقودا دو نوع ترس را نام می‌برد؛ که "ترس از مجازات" دون‌تر و "ترس از جلال [هیبت الهی]" باارزش‌تر، هستند. ابراهیم بن داود بین "ترس از آسیب" (مشابه ترس از گزش مار یا مجازات پادشاه) و "ترس از بزرگی و جلال" تفاوت قائل شده. میمونیدس ترس از خدا را به عنوان یک امر مثبت دسته‌بندی کرده، به عنوان احساس کم‌اهمیتی انسان ناشی از تأمل در "اعمال و آفرینش‌های بزرگ و شگفت آور" خدا.