نیکی دهش

نیکی دهش. [ دِ هَِ ] ( ص مرکب ) نیکی کننده. محسن. ( فرهنگ فارسی معین ). معطی الخیر. ( یادداشت مؤلف ):
یکی طاس می بر کفش برنهاد
ز یزدان نیکی دهش کرد یاد.فردوسی.ز نیکی دهش آفرین بر تو باد
فلک را گذر بر نگین تو باد.فردوسی.سر نامداران زبان برگشاد
ز دادارنیکی دهش کرد یاد.فردوسی.به نیکی ز نیکی دهش یاد کرد
بدان پرورش عالم آباد کرد.نظامی.

( صفت ) نیکی کننده محسن: (( بهر کار با هر کسی داد کن. زیز دان نیکی دهش یاد کن. ) )

نیکی‌دهش
به معنی ایزد و خدای توصیف شده. تو پیمان نیکی دهش بشکنی/ چنان بیگنه بچه را بفگنی «فردوسی»

💡 سر نامه بد نام نیکی دهش که او می دهد بنده را پرورش

💡 ازان کوه با ناله آمد فرود همی داد نیکی دهش را درود

💡 به درگاه یکساله روزی بداد ز یزدان نیکی دهش کرد یاد

💡 ز دادار نیکی دهش یاد کن به پیش کس اندر مگو این سخن

💡 به هر کار با هر کسی داد کن ز یزدان نیکی دهش یاد کن

💡 کمان را بمالید وبر زه نهاد ز یزدان نیکی دهش کرد باد