مطمع

مطمع. [ م َ م َ ] ( ع اِ ) چیزی که در آن طمع کنند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از ناظم الاطباء ). جای طمع داشتن چیزی. ( غیاث ) ( آنندراج ): جاه او بسبب این احتساب و مبالغت در این باب زیادت گشت و مطمح رجال و مطمع آمال شد. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 399 ). || طمع فی غیر مطمع؛ یعنی آرزوی چیزی کرد که حصول آن دیر و مشکل است. ج، مطامع. ( ناظم الاطباء ). || پرنده ای که در میان شبکه قرار دهند تا پرندگان دیگر را به وسیله او شکار کنند. ( از اقرب الموارد ).
مطمع. [ م ُ م َ ] ( ع ص ) امیدوار کرده و آزمند گردانیده. ( ناظم الاطباء ).
مطمع. [ م ُ م ِ ] ( ع ص ) آن که امیدوار میکند و آزمند میگرداند کسی را. ( ناظم الاطباء ).

(مَ مَ ) [ ع. ] (اِ. ) هرچیز که در آن طمع کنند. ج. مطامع.
(مُ مِ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - آن که دیگری را به طمع می افکند، آزمند گرداننده. ۲ - دارای طمع.

چیزی که به آن طمع کنند، آنچه مورد طمع و رغبت واقع شود، مورد حرص و آز.

چیزی که به آن طمع کنند، آنچه که موردطمع ورغبت واقع شود، موردحرص و آز، مطامع جمع
( اسم ) ۱ - آنکه دیگری را بطمع می افکند آزمند گرداننده. ۲ - دارای طمع.
آنکه امیدوار میکند و آزمند میکگرداند کسی را.

هرچیز که در آن طمع کنند.
مطام
آن که دیگری را به طمع می‌افکند، آزمند گرداننده.
دارای طم

💡 مپزسودا مشو مطمع مپندار که جوکاری و آرد گندمت بار

💡 خلیلی ما فی‌العشق مأمن داخل و مطمع محتال و مخلص هارب

💡 مطمعانش گرم‌تر کردند زود او گرو بست و رهان را بر گشود

💡 مکن بهر طمع با کس نکوئی که رنجور است مطمع از دو روئی

💡 چشم تو با چشمِ من گفت چه مطمع کسی هم بخوری قند ما هم ببری ارمغان