مجوف

مجؤف. [ م َ ئو ] ( ع ص ) گرسنه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || ترسنده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). ترسیده. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مجوف. [ م ُ ج َوْ وَ ] ( ع ص ) کاواک و میان تهی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). چیزی که جوف کرده شده و از اندرون خالی باشد. ( غیاث ). اجوف. تهی. میانه کاواک. میان تهی. پوک. آنچه میان آن تهی باشد. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
- عصب مجوف؛ عصب میان تهی: از همسایگی هر یکی [ هریکی از الزائدتان الشبیهتان بحلمتی الثدی در دماغ ] عصبی بیرون آمده است مجوف یعنی میان تهی و این عصب را بدین نام شناسند یعنی عصب مجوف گویند و میان تهیی آن چندانی است که سوزنی باریک بدو نگذرد. ( ذخیره خوارزمشاهی، یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به زایدتان شود.
|| ستوری که پیسگی تا شکم وی رسیده باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || رجل مجوف؛ مرد بی عقل. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || رجل مجوف؛ مرد ترسو. ( از اقرب الموارد ).
مجوف. [ م ُ ج َوْ وِ ] ( ع ص ) کاواک و میان تهی کننده. ( آنندراج ). کسی که میان تهی و کاواک می کند. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به تجویف شود.
مجوف. [ م َ ] ( ع ص ) کلان شکم. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

(مَ جَ وَّ ) [ ع. ] (اِمف. ) کاواک، میان تهی.

آنچه میانش تهی شده باشد، میان تهی.

میان تهی، آنچه میانش تهی شده باشد
( اسم ) آنچه که داخل آن تهی شده میان تهی خالی.
کلان شکم

کاواک، میان تهی.

💡 بروز حرب مجوف کنی بیک فرسنگ بنیزه ار زره تنگ حلقه نقطۀ خال

💡 ارواح مکرم چو مصابیح سحرگاه شد بارخ او قالبی از نور مجوف

💡 نی مجوف غرو است و نای پرهیرون درخت ساک که سازند کشتی از آن ساج

💡 گفت چیزی مجوف و گرداست زونهان ماند این که شاگرد است

💡 ابرشاخ مرغان همه زر خشک شکمشان مجوف همه پر ز مشک