فنج

فنج. [ ف َ ] ( معرب، اِ ) معرب فنگ است. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ): برگ فنج که به تازی بنج گویند اندر شراب انگوری پخته، پختنی برچشم نهادن علاجی سودمند است. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
فنج. [ ف َ ] ( ص ) دبه خایه بود، و غر همین بود.( اسدی ). و به عربی مفتوق خوانند. ( برهان ). آنکه به علت فتق دچار باشد. ( فرهنگ فارسی معین ):
عجب آید مرا ز تو که همی
چون کشی آن کلان دو خایه فنج ؟منجیک.|| ( اِ ) گوشت زاید در فرج زن. ( یادداشت مؤلف ). بَظر. چوچوله. قرن، و آن عیبی است. ( یادداشت دیگر ). || ( ص ) زشت و قبیح. ( برهان ). || بزرگ کلان. در این معنی ازکلمه سنسکریت «پنج » به معنی وسیع و بزرگ گرفته شده است. ( فرهنگ فارسی معین ).
فنج. [ ف َ ن ِ ] ( ع اِ ) ماری که آزار به کسی نرساند. ( برهان ). مار خانگی. ( یادداشت مؤلف ).
فنج. [ ف ُ ن ُ ] ( ع اِ ) کسانی که محبت آنها را ناخوش دارند. ( منتهی الارب ). الثقلاء. ( اقرب الموارد ).

(فَ یا فُ نْ ) ۱ - (ص. ) کسی که بیماری ورم بیضه دارد. ۲ - فتق، ورم بیضه.
(فَ نْ ) [ سنس. ] (ص. ) بزرگ، کلان.

۱. مبتلا به که بیماری فتق، دبه خایه، غر: عجب آید مرا ز تو که همی / چون کشی آن گران دو خایهٴ فنج (منجیک: شاعران بی دیوان: ۲۲۲ ).
۲. (اسم مصدر ) غری، فتق.
۳. (صفت ) کلان، بزرگ.

( صفت ) بزرگ کلان.
ماری که آزار به کسی نرساند مار خانگی.

{clitoris} [علوم سلامت] عضوی کوچک با بافت برآمده که در قسمت پیشین دهانۀ زهراه قرار دارد

بزرگ، کلان.
کسی که بیماری ورم بیضه دارد.
فتق، ورم بیضه.

💡 مگر عقل تو خود با تو نگفتست قبا گیرم بیلفنجی بقا کو

💡 الفنج‌گه دانش این سرای است اینجا بطلب هر چه مر تو را نیست

💡 زیرا که تو بیش آمدی اندر دین زیشان پس چون نکنی شکر و زیادت نلفنجی؟

💡 امروز که شاهی و رتب فنج بیندیش زیرا که نماند ابدی شاهی و فنجی

💡 پارامترهای فنی که توسط «انیستیتو ملی اسپرسوی ایتالیا» برای یک فنجان اسپرسو تأیید شده از سوی این انیستیتو مشخص شده‌است در جدول زیر آورده شده‌است