لغت نامه دهخدا
فضایل. [ ف َ ی ِ ] ( ع اِ ) ج ِ فضیلة. ( یادداشت مؤلف ). برتریها. هنرها. فزونیها در دانش. ( فرهنگ فارسی معین ):
اندر فضایل تو قلم گویی
چون نخله کلیم پیمبر شد.منجیک ترمذی.حدیث او معانی در معانی
رسوم او فضایل در فضایل.منوچهری.این قدر از فضایل این پادشاه تقریر افتاد. ( کلیله و دمنه ). ذکر فضایل او در افواه خاص و عام افتاده. ( ترجمه تاریخ یمینی ). از حدایق جد و هزل و حقایق فضایل و فضل ریان گشته. ( ترجمه تاریخ یمینی ). از فنون فضائل حظی وافر داشت. ( گلستان ).
گر کان فضایلی وگر دریایی
بی راحت خلق باد مپیمایی.سعدی.سعدی از این پس نه عاقل است نه هشیار
عشق بچربید بر فنون و فضایل.سعدی.تحصیل عشق و رندی آسان نموداول
جانم بسوخت آخر در کسب این فضایل.حافظ.- فضایل اربعه؛ حکمت، شجاعت،عفت و عدالت. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به «فضایل اربعه » در غیاث اللغات شود.
|| مدایح خلفای راشدین. مقابل مناقب که مدایح ائمه شیعه است. ( از فرهنگ فارسی معین ).
- فضایل خوان؛ مداح خلفای راشدین. مقابل مناقب خوان. ( فرهنگ فارسی از کتاب النقض ).
